Toen we op Theursot aankwamen voor de zomer vakantie en alles er geel en verdort uitzag en zelfs de blaadjes van de bomen begonnen te vallen van de droogte, wisten we niet dat toen we weer terug reden na een verblijf van vier weken, alles weer prei groen was en de natuur erbij stond of het mei was.
Het voorjaar kenmerkte zich door hoge temperaturen en droogte: enorme droogte. De rivieren stonden op laagte records. De boeren haalde veel minder hooi van het land dan normaal en het gras op het weiland groeide ook niet meer zodat de boeren al moesten gaan bijvoeren. Alle cursus weken, die wij dit voorjaar gehad hadden op Theursot, verliepen met prachtig weer. Dat was natuurlijk fantastisch, we konden stukken programma buiten afwerken en het oogt allemaal een stuk vriendelijker als de zon schijnt. Maar te lang droog is ook niet goed.
De tweede dag dat we op Theursot waren en het zwembad net geopend was gingen de hemelsluizen open en vrij regelmatig vielen enorme buien op de uitgedroogde aarde. Binnen een week zagen we de weilanden van geel naar groen veranderen. De temperatuur was aangenaam en met de regen was het zeer groeizaam weer.
Maar de regen kan ook overdrijven, zeker als de afvoer verstopt zit met droog blad wat er in het droge voorjaar vast in was komen te zitten. Op het moment dat de hemelsluizen echt helemaal openstonden kon de afvoer het niet aan en kwam het water in de verzamelput omhoog en stroomde over en het water dreigde de bovenserre in te lopen en dan naar beneden te storten op de achtertrap en dan de bijkeuken in. Ik zag het net op tijd en ben op slippers en korte broek aan gaan hozen, door met een emmer de put leeg te scheppen. Het regende zo hard dat het bijna niet lukte. Gelukkig was Ayesha zo moedig ook een emmer te pakken en in de stromende regen een andere put leeg te gaan scheppen, zodat we samen de waterstroom konden beheersen. Na de bui waren we echt tot de laatste draad nat en koud. Na opwarming en droge kleren heb ik de afvoer weer doorgestoken en de dot oud blad verwijderd, zodat bij de volgende stortbui de afvoer weer liep als een speer.
Het was wel goed weer om wat klusjes te doen en die zijn er altijd genoeg voorhanden. Deze vakantie wilde we ons kantoor en de zolder zoveel mogelijk af krijgen. Dan tussendoor nog wat andere afwerk klussen, ook zouden we nog de nodige mensen op bezoek krijgen en wilde we ook nog wat dagen eropuit.
De werkzaamheden gingen goed. Het kantoor is af, de zolder op de balken en de vloer na en ook een hele reeks van kleine klusjes kon gedaan worden, maar natuurlijk weer niet zoveel als dat je van te voren had gewild.
Door de weken heen hadden we regelmatig visite die een paar dagen bleven en weer verder trokken. Familie en vrienden kwamen de noeste arbeid van het opknappen van het landgoed bekijken en vele rondleidingen volgden. Otto kwam op terugweg vanuit Zwitserland zelfs nog een dag helpen om gipsplaten aan te geven voor de nok van de zolder. Kortom het was een gezellige drukte op Theursot.
Af en toe trokken we er zelf op uit om een wandeling te maken of, toen het een dag heerlijk zonnig was, naar het hoge meertje om even af te koelen en wat uit te rusten. Op de dag van de grote brocante in Moulin kwamen we erachter, toen we daar aankwamen, dat we ons een dag vergist hadden en er stonden alleen nog grote dozen met afval van de dag ervoor. Nadat we het dorpje bekeken hadden zijn we een tocht gaan maken door de west Morvan, door allerlei minidorpjes. We kwamen op plekjes waar we nog nooit geweest waren. Na hulp van een dorpsbewoner vonden we ergens een cascade (waterloop met watervalletjes) in een verder verlaten bos en was het even genieten van het stromende en neerkletterende water. Maar hoe klein en afgelegen de dorpjes ook waren overal vond je wel auto met een Nederlands kenteken. "Ils sont partout".
We zouden ook nog bezoek krijgen van vrienden die vanuit Nederland zouden gaan fietsen naar ons toe, een paar dagen bij ons blijven en dan weer terug fietsen naar Nederland. Met enkele dagen vertraging door het slecht weer kwamen ze drijfnat aan op Theursot. Na een warme douche en eten knapte ze weer vrij snel op en konden ze een paar dagen lekker rustig aan doen voor ze (en weer regende het) vertrokken voor de terugreis.
Op de boerderij heeft Willem bijna zijn hele voorraad kalkmortel tegen de muren staan slingeren en zo werden weer vele m2 muur voorzien van een nieuwe laag. In de eerste week hebben we de stallen van de boerderij ontruimd. We hadden deze ruimtes alleen een keer bezocht in het begin in 2002 en toen gauw platen voor de deur gespijkerd tot de stallen aan de beurt zouden zijn. Dat was dus nu. Het was niet zo’n vieze ruimte als vooraf ingeschat. Er stond wel wat troep en kip in weckflessen maar voor de rest hadden we de ruimtes snel leeg en schoongeveegd. Daarna kon de nieuwe inrichting beginnen en kon Willem de zakken met cement en andere bouwmaterialen uit zijn bijkeuken halen en in de stal opslaan. Je hoefde niet meer over de zakken heen te klimmen om in huis te komen en de bijkeuken (1, 2 of 3) werd in rap tempo gestuukt en geverfd.
In het koetshuis werd ook geklust dat het een lieve lust was. Als eerste werd er een terras gemaakt waarop er gegeten kon worden. We moesten daarbij wel een trap maken van enorme grote stenen. Tegen de tijd dat de trap er lag hadden wij het terras hard nodig om met een koud biertje weer een beetje bij te komen. Boven in het koetshuis werd de overloop verder afgemaakt, zodat daar 2 meiden konden slapen. Ze sliepen tot nu toe met zijn vieren in een kamer, dus wat meer ruimte was wel prettig. Ook de kamer van de andere twee werd voorzien van laminaat en verder opgeknapt.
De trap naar boven hebben we een stukje verschoven zodat je wat meer ruimte had met op en aflopen. De trap werd ook voorzien van sierpanelen, wat er een extra leuk effect aangaf.
Onder het salet was het te vochtig, hierdoor waren de binten die we er gemaakt hadden aangetast en weggerot. Om te voorkomen dat het weer zou gebeuren is er nu buiten voor het salet een drainage gemaakt en de houten binten vervangen door ijzeren binten, die de komende 150 jaar wel blijven zitten.
Daarna kon de televisiekamer tot vreugde van de jeugd weer in bezit worden genomen.
Ayesha kwam ook langs deze zomer en heeft, omdat het geen bikini weer was, haar hele kamer onder handen genomen. Behang wat vochtproblemen had eraf en de muren geverfd, binten en plafond bijgewerkt en alles opnieuw ingericht. Het zag er allemaal weer erg opgefrist en netjes uit.
Elke jaar wordt er in Autun een openluchtspel opgevoerd. Hier doen honderden vrijwilligers aan mee en is echt een mega groot spektakel. Om de paar jaar is er een nieuw verhaal dat wordt uitgebeeld. Dit jaar zijn we met de hele familie gaan kijken. Het begint bij de avondschemering en beeldt stukken uit de geschiedenis uit, van dorpsferen van oorspronkelijke bewoners, tot gladiator gevechten, Romeinse invallen en paardenraces. Het eindigde met een enorme vuurwerkshow. Er was veel te zien en dat compenseerde weer de moeilijk te volgen teksten die in rap frans over ons werden uitgestort. Het was die avond prachtig helder weer perfect voor dit werk.
Als het een beetje weer was zaten we s’ avond bij de vuurplaats: een vuurkorfje aan, muziek, wijntje erbij wat wil je nog meer? Voor als het mocht gaan regenen hadden we een afdak waaronder je droog kon zitten. We hebben daar wel een paar flessen gezeten. Op een gegeven moment werd het afdak voorzien van muren van zeil en gingen er stretchers in. De oudste kinderen wilden erin slapen. Primitief kamperen, maar….. wel moet de laptop mee, een paar dvd spelers de I-pod en de telefoon, over primitief gesproken. De eerste nacht werd er weinig geslapen want er zat een levensgevaarlijk dier in de tent een tijger……………..slak. De tweede nacht ging het onweren en Willem ging ‘s nachts kijken hoe het ging in de tent. Alles lag te slapen, terwijl op luttele centimeters van de bedden het water door een gat in het zeil naar beneden kwam. Willem heeft de kinderen maar wakker gemaakt en geëvacueerd naar de boerderij.
De 1e zondag van augustus heeft ons eigen dorp had zijn feestdag met een brocante, muziek en vuurwerk. Het is vaak erg heet, soms erg nat en deze keer was het frisjes maar met zonnetje. We kochten een schattig kaptafeltje voor een zacht prijsje van een man die volgens ons in een recordtijd door zijn spullen heen wilde, maar s’ avonds nog met een aanhanger vol stond.
Later op de avond was iedereen uit de buurt op komen dagen voor het vuurwerk, het was super helder en stil dus de knallen echoden door de vallei heen en de vuurballen hingen hoog in de lucht.
De feestdag luidde ook meteen het einde van de vakantie in voor de eerste familieleden. Jos en Marjolein gingen diezelfde dag weer terug naar Nederland. Wij bleven nog een paar dagen doorklussen om de werkkamer af te maken en de zolder bijna af te krijgen en nog wat schilderwerk te doen.
Toen zaten onze weken er ook op. We hebben de laatste dag zoveel mogelijk gerekt, het was zulk lekker weer dat we pas in de loop van de middag gingen rijden en diep in de nacht pas aankwamen in Ooltgensplaat. Terwijl Willem en Jacqueline nog een paar dagen van het mooie weer konden genieten voor ze naar huis gingen.

Het is inmiddels weer mei en de tijd vliegt om. Op Theursot is
er ook weer van alles gebeurd.
We hebben inmiddels drie keer een groep(je) mogen ontvangen, die een
leiderschaps traject kwamen volgen. Dat was erg geslaagd. De deelnemers waren
zeer tevreden en wij ook. We hadden meestal prachtig weer waardoor we ook een
gedeelte van het programma buiten konden afwerken.
De deelnemers waren zeer te spreken over de ruimtes waarin ze verbleven en de
manier waarop het huis is ingericht. En wat niet minder belangrijk was, ze
vonden het aangeboden programma ook erg zinvol en verrijkend. We kregen dan ook
zeer lovende evaluatie formulieren terug. Inmiddels zaten we in Nederland ook
niet stil en lanceerde een nieuwe website www.relatieontwikkeling.com omdat we
ons ook daarmee verder willen gaan profileren.
Qua verbouwingen was het wat rustiger want, even een gaatje boren terwijl er
les gegeven werd is niet zo’n goed idee. Het is wel erg leuk om nu de gasten te
kunnen ontvangen in de ruimtes waar zo hard aan gewerkt is. Dat alles goed
werkt en het sanitair het naar behoren doet, ook al zit het huis vol en gaat
iedereen tegelijk douchen. Het ontbijt en lunch werden door ons verzorgd en het
diner was bij Cécile ons dorpsrestaurant, wat de nodige hilarische taferelen
opleverde. Zoals toen een van onze deelnemers jarig was en de kok een enorme
millefeuille taart had gebakken waar we nog dagen van konden eten. Compleet met
kaarsjes en het Franse “lang zal ie leven”. Of een andere deelnemer die Cécile
wilde dollen door te zeggen dat hij ook een restaurant wilde gaan openen in het
dorp. Nou houdt Cécile wel van een dolletje dus dat was dikke pret.
Toen na een paar weekjes Nederland brak de voorjaars vakantie aan en kon ik
verder gaan met project “zweefzolder” de ruimte die ik met Otto in februari
netjes leeggemaakt had. De schoorsteen die hinderlijk in het midden van de
ruimte stond, moest eraan geloven. Eerst heb ik een gat gemaakt in het dak naast
de schoorsteen en daardoorheen rand voor rand de schoorsteen afgebroken.
Sommige stenen vlogen eraf sommige moesten er in brokjes af. Toen lag aan het
eind van de dag de mooi opgeruimde zolder vol met stukken puin. We hadden wel
ervaring met het afvoer van puin, dus de oude glijgoot werd weer uit de schuur
gehaald en via een verwijderd muur luik konden we het puin in een bakwagen
storten en wegrijden naar de parkeerplaats.
Gelukkig werden we geholpen door Jos en Marjolein, zodat in een goede
ochtend de zolder weer puinvrij was. Daarna heb ik op de plek van het gat van
de schoorsteen een dakraam gemaakt. En hoewel het de hele week droog en zonnig
was heb ik in stromende regen het raam geplaatst! Omdat ik toch in de dakraam sfeer zat hebben
we in het koetshuis er ook nog een dakraam gezet voor de slaapoverloop.
In het koetshuis was in de winter de kraan van de douche ondanks aftappen toch
uit elkaar gevroren en kon niet meer gebruikt worden, dat was wel balen. Een
nieuwe kraan was ook niet zo snel voor handen, zodat er de hele week in het paviljoen
gedoucht werd.
Willem kreeg in de boerderij hulp krijgen van vrienden om de keuken verder af
te maken en het een en ander in de verf te zetten. Het was weer een gezellige
boel op het terrein. Zondags hebben we met zijn allen de Galipotte gelopen. Onder
zomerse omstandigheden was het best pittig, maar het was weer goed verzorgd en
we kwamen op plekjes die we nog niet kenden.
Het was bijna de hele week hoog zomer, we leefde veel buiten zoals dat
dan gebruikelijk is. ’s Avonds met vuurkorfje, b.b.q. een glas wijn in de
nieuwe schommelbank van Jaqcueline. Het was echt al het zomervakantie gevoel.
De kinderen gingen regelmatig zwemmen in de rivier al was het water nog erg
koud.
We hadden ook nog een dag ingepland om bomen en takken weg te zagen achteraan
ons terrein. Daar loopt een ATB route en een boer moet daar met zijn trekker
overheen. We hadden een verzoek gehad de overhangende takken weg te zagen. Dus
met kettingzagen ladders en toebehoren gingen we met vier man op pad. Jos en ik
zaagde de takken af en Willem en Ton ruimde de kleine takjes op naar een
brandhoop en de grote stukken op de aanhanger voor stookhout.
Het ging allemaal goed tot we een misrekening maakte met de terugslag van een
afgezaagde boom. De boom hing schuin over de weg en ik zette mijn ladder er
tegen om er een stuk af te zagen. Ik had
mijn kettingzaag er nog niet opstaan toen ik weer bijkwam in het ziekenhuis.
Wat was er in hemelsnaam gebeurd. Het stuk van de tak was er met een klap
afgevlogen en had mijn ladder weggezwiepd met mij erop. Ik viel met mijn hoofd
op een houten paal die als afscheiding stond voor een weiland.
Gelukkig had Ton goed opgelet bij de EHBO cursus en wist wat te doen. Kijken of
alles het nog deed e.d.. Ik antwoordde op de vragen maar weet er niets meer
van: hersenschudding.
In de auto naar het ziekenhuis, door de scan en toen bleek dat er een scheurtje
zat in het oorbot. Verder gekneusde neus, gekneusde hand, en waar ik eigenlijk
nog het meest last van had een gekneusde rib.
Dat was even balen, maar goed het had erger gekund. Na een nachtje in het
ziekenhuis mocht ik weer naar huis met druppeltjes en pillen. Een ongeluk
blijft in een klein hoekje zitten.
Nu moest ik even rustig aan doen, wat niet meevalt voor mij. Wat wel meehielp
was dat ik me aardig geradbraakt voelde. Na een paar dagen rustig aandoen
vertrokken we vanuit zeer zomers Frankrijk naar het ook al zomerse Nederland om
weer helemaal op te knappen en de draad weer op te pakken.

Het was alweer een tijdje geleden dat we op Theursot geweest waren en het huis was koud toen we arriveerden. De centrale verwarming en de houtkachel hadden wel even nodig voor het weer aangenaam vertoeven was. Ik was de eerste week met Lianda en de tweede week zou zij terug gaan naar Nederland en uit Nederland kwam Otto over om een week te komen helpen. De eerste week gingen we verder met afwerken, lampjes ophangen en alles wat erbij komt kijken. Afwerken kost altijd een hoop tijd, maar omdat we binnenkort weer cursisten hebben moet het allemaal in orde komen. Het was een beetje druilerig weer en nog vrij koud, de lente leek nog erg ver weg. We konden af en toe in de serre koffie drinken maar voor de rest was het bij de kachel beter vertoeven. De eerste avond hadden we wat elektriciteit storing en de dag erop bleek de verwarmingsketel het niet meer te doen. Het besturingsysteem bleek te zijn doorgebrand. Na een bezoek van de verwarming monteur en gelijk maar een nieuwe voorraad olie ging het beter en werd het huis langzaam steeds warmer. Het was wel balen want de ketel is nog pas twee jaar oud, maar het blijft gevoelige elektronica. De gang op de eerste etage hebben we voorzien van mooie wandlampjes die we op de kop getikt hadden en die stonden erg leuk.
Op zaterdag kwam Otto in zijn nieuwe bolide aanscheuren om te komen helpen aan project “zweefzolder”. De zolder die ik tot nu toe gebruikt had als werkzolder moest worden ontruimd. Het is de bedoeling om deze zolder om te bouwen tot een meditatie ruimte. Er moest dan wel het een en ander gebeuren was de conclusie toen we er aan het begin van de week mee begonnen. Maar de radio aan handschoenen aan en uitruimen maar. 9 jaar spullen verzamelen en opslaan dat geeft een hoop zooi. Dus alles moest goed uitgezocht worden. Behoorlijk wat kon weg en het een en ander opslaan op een andere plek. Het ging erg vlot en in twee dagen was de zolder zo goed als leeg. Daarna kon de schoonmaak beginnen en de balken ingespoten worden. Toen dat gebeurd was konden we met de isolatie beginnen. Midden op de zolder staat nog een schoorsteen die eigenlijk niet meer gebruikt wordt dus ook voor de ruimte in de weg staat. We denken er hard over om hem weg te breken. De tweede week was het weer bete,r de zon scheen volop al was de temperatuur niet hoog. Maar je kon de lente ruiken, dus hij komt eraan! We hebben ook nog wat klusjes buiten kunnen doen en aan het eind van de week hebben we het huis opgeruimd en daarna voor een weekje terug naar Nederland gereden.

In deze periode waren we weer een paar keer in de Morvan. De eerste keer om de eerste integrale gasten te ontvangen. Dat was spannend maar ook erg leuk. Dit was toch waar we in 2002 voor gestart zijn. Om te komen tot dit: het kunnen presenteren van interessante cursussen in een inspirerende omgeving. Het was een zeer geslaagd lang weekend met leuke deelnemers en prachtig weer. Daardoor konden we een gedeelte van het programma buiten doen, buiten eten en zelfs tot laat in de avond bij een brandende vuurkorf werden ervaringen uitgewisseld.  We hebben hard gewerkt en na afloop waren we moe maar voldaan en het smaakte naar meer!

Verder waren we er de herfstvakantie samen met Jos en Marjolein. Ook mijn moeder was meegegaan en nadat we met autopech de reis begonnen en geholpen werden door een alleraardigste Frans/Belgische wegenwachter, zijn we zonder problemen in de Morvan aangekomen. Jos was met de aanhanger waarin hij een binnentrap voor het koetshuis had meegenomen. De binnentrap is ook gemonteerd zodat ze niet meer buitenom naar boven hoeven, maar gewoon vanuit de keuken naar boven kunnen. Zelf ben ik nog wat afwerkklusjes gaan doen en de laatste badkamer verder afmaken. Ook werd er regelmatig hout gezaagd en gekloofd om de kachels te laten branden want de temperatuur gaf daar aanleiding voor.
Ook moest ik nog op zoek naar een lekje in een afvoer of waterleiding. Ik hoorde op een gegeven moment water druppen in een hoek van de salon. De badkamer die erboven zit zag er op het oog droog uit, dus ik was bang dat de afvoer onder de cementtegels lekte. Dat zou een hoop troep geven als dat weer open moest. Toen ik in de kamer ernaast onder de vloer kon kijken zag ik dat er een knelkoppeling van de waterleiding niet goed was aangedraaid en deze druppelde water, wat op een gegeven moment dus door het plafond kwam. Toen de koppeling was aangedraaid was het probleem ook gelukkig over.

Toen begon in Nederland de grote volksverhuizing. Wij gingen verhuizen en ook de kinderen gingen op zichzelf wonen. Dit had als gevolg dat er een heel logistiek systeem ontwikkeld moest worden om alle spullen op de goede plekken te krijgen. Als gevolg hiervan ben ik in November niet naar Theursot geweest. Daardoor waren ook de waterleidingen die ik dan meestal leeg laat lopen om bevriezing te voorkomen nog vol zaten in de hoop dat het tot de Kerst een beetje mild zou blijven. (opwarming van de aarde e.d.).
Maar nee hoor het was nog geen 1 december of de nachtvorsten en sneeuwbuien teisterden europa. Om een gegeven moment voorspelde ze – 13  voor de Morvan. Om problemen van bevriezing voor te zijn ben ik in de auto gesprongen en vol gas naar Theursot gereden om de boel af te tappen. Ik ben enkele dagen gebleven om het huis een beetje op te warmen en wat dingen te regelen die nog gedaan moesten worden. Ondertussen was het echt winter met sneeuw en kou. Gelukkig had ik er tijdens de heen en terugreis geen last van, sterker nog het was prima rij weer: droog en een zonnetje. Eenmaal in Nederland ging het helemaal los met de winter, dus ik was blij dat ik even heen en weer was gereden.
Daarna gingen we de donkere dagen voor de Kerst tegemoet. Deze dagen werden nog donkerder omdat ik afscheid moest nemen van een dierbare vriend die niet meer verder kon knokken tegen de ziekte die zijn lichaam teisterde. Verleden jaar was hij nog een week met mij mee geweest naar Theursot en heeft  daar een week genoten van de wandelingen die hij daar gemaakt had en de serie prachtige foto’s van de omgeving die dit opleverde.

                                                                    
We waren maar een paar weken in Nederland geweest om het een en ander te regelen en toen stonden we alweer voor het hek van Theursot. Verder met afmaken. De verfpotten gingen weer open en de gereedschap kist werd er weer bij gehaald. We hebben de hele week knetterhard gewerkt met vooral verven en inrichten van de logeer plekken en aan het eind van de week waren we tevreden: de vier logeerplekken zijn klaar. Alleen nog een w.c. en een badkamer afmaken, maar dat is nog maar een paar daagjes werk. We kunnen bijna de champagne opentrekken omdat we rond zijn. Daarna begint het onderhoud wel weer, maar dat heb je nou eenmaal met zo’n groot pand.
In 2002 hadden we de planning om in september 2010 klaar te willen zijn met de verbouwing en dat is ons dan toch goed gelukt. Waar maak je dat nog mee tegenwoordig, dat het schema gehaald wordt en ook het budget niet te ver overschreden wordt?
We vroegen ons nog even af hoeveel verf, roodband, schroeven, spijkers, hout, isolatiemateriaal, meters pijp, kilometers elektriciteitsdraad, cement, e.d. er gebruikt was om dit allemaal gedaan te krijgen.
Het was een hele onderneming. In 2002 zagen we de mogelijkheden van het pand, maar dan nog de realisatie ervan. Het was hard werken, met ups en downs, maar wel met het einddoel steeds voor ogen. Als je kijkt naar de eerste tekeningen die Lianda had gemaakt in 2002  dan is bijna 1 op 1 alles geworden als toen getekend. Al werkende komen er soms wat aanpassingen, maar in grote lijnen is het geworden zoals uitgedacht. Het is nu dan ook een plezier door het huis te lopen nu alles opgeknapt is. Als je terugdenkt aan hoe het was met alle vuiligheid en troep, dan kan je alleen maar trots zijn op wat we gedaan hebben al zeg ik het zelf. Ook de andere woningen die in het begin onbewoonbaar waren zijn omgebouwd tot leuke vakantie woningen. Het terrein wordt steeds meer overzichtelijker en meer beheersbaar, zeker als we er meer kunnen zijn, kan er nog meer aan ontwikkeld worden.
Willem kreeg deze week ook een groep logees in de boerderij. De fietsgroep waar hij elke week zijn kilometers mee maakt in het Westland e.o. hadden het euvele plan op de fiets vanuit het Westland naar de Morvan te fietsen in 5 dagen. Elke dag 100 á 150 kilometer en overnachten in Formule 1 hotels. Ze hadden een volgbus mee waar ze om de beurt een stuk in reden om de rustposten uit te zetten. De eerste dagen hadden ze prachtig weer om te fietsen daarna enkele zeer slechte dagen maar die waren weer goed voor heldhaftige verhalen! Na 5 dagen finishten ze over de Haut Folin heen op Theursot. Moe maar voldaan  kregen ze de overwinningmedaille omgehangen en kon de champagne ontkurkt worden. En ze werden beloond met een paar prachtige zonnige dagen om bij te komen.
Er werd gegeten, gerust, rondgekeken een enorm vuur gemaakt, een borrel gedronken en gebarbecued in de oranjerie. Op zaterdag ging de grootste groep met de auto weer terug naar Nederland. Want inmiddels was er nog een busje uit Nederland gearriveerd dat samen met de volgbus de mannen en het matriaal weer terug konden rijden.
Jacqueline en Willem konden daarna alles opruimen en gingen zondag gelijk met ons terug naar Nederland.

Deze vakantie moesten de laatste ruimtes zoveel mogelijk afgemaakt worden zodat we alleen maar puntjes op de i hoefde te doen daarna. Maar we wilden ook wel wat rust pakken want waren hectische tijden met alle dingen die ervoor komen kijken om te kunnen te gaan starten in Frankrijk. Dus vol goede moed vertrokken we naar Theursot waar Jos en Marjolein en de meiden al een week zaten en de boel al aardig opgestart hadden. Het gras was voor een groot gedeelte al gemaaid en het zwembad was ook al vol en in gebruik. We hadden weer een aanhanger vol spullen bij ons die we eerst leeg gemaakt werd. Toen stond beneden de eetkamer die zo netjes achtergelaten was de vorige keer meteen weer vol met spullen. 
 Lianda heeft volgens mij deze weken alleen maar met verfkwasten in haar handen gestaan, want er moest veel geschilderd worden, muren, deuren, ramen, vloeren en met de kinderen beide toegangs hekken. En als ze zonder kwast liep dan had ze wel een snoeischaar in haar handen. Op de zaterdagen gaven onszelf een vrije dag en gingen we op pad. De omgeving verkennen, stadjes en kastelen bezoeken en een boek lezen aan een meer. Waar je je af en toe in kon laten zakken om af te koelen. Zo hadden we een kasteelbezichtiging waar we de enigste bezoekers waren dus een privé rondleiding kregen. Ik mocht zelfs een kruisboog uitproberen, en dat heb ik geweten. Hij schoot uit zijn veiligheidspal, wat volgens de gids nog nooit gebeurd was en verbrijzelde bijna mijn knieschijven. Met bebloede en blauwe knieën verliet ik het kasteel. Leuk hoor die oude wapens je hebt geen tegenstander nodig om gewond te raken. Ook hebben we een grotten tocht gedaan in een door met grote moed uitgegraven ondergrondse rivier bedding. Verder bezochten we een plaatsje met een oud kuuroord waar de grandeur van weleer wel te proeven was maar wel aan verval onderhevig was. We hebben de grootste rommelmarkt van de Morvan bezocht met de rest van de Nederlanders daar uit de buurt.
Het was wel lekker even een dagje niets te doen en net te doen of je vakantie had.
Iedereen kluste lekker aan zijn eigen woning op Theursot en samen werd er gemaaid en gesnoeid of elkaar geholpen als dat nodig was. Willem en Jacqueline die een week later als ons kwamen maakte de familie weer kompleet. Willem ging hard aan de slag met de sanitaire voorzieningen en de boerderij klaar maken voor een invasie wielrenners die in september vanuit het Westland in 5 dagen naar Theursot rijden en daar een paar dagen blijven voor ze weer in de auto teruggaan naar Nederland. Ze moeten natuurlijk kunnen slapen en douchen in de boerderij en dat gaf nog wel even werk. De douche werd geïnstalleerd en tot volle tevredenheid in gebruik genomen. De zolder opgeruimd, de muren van de vide-kamer afgesmeerd en in de roodband gezet zodat er geslapen kan worden. Ware het niet dat er steeds een paar lekgaatjes op het dak bleven. We hebben gezocht, gekit, gevloekt nog eens gekit en uiteindelijk lijkt de boel dicht te zijn zodat er droog gelegen kan worden. Jos en Marjolein wilde het klussen even ontvluchten en zijn met de meiden een week naar Italië gereden en hebben een week gerelaxt aan het Gardameer. Zodat ze een week later hartstikke bruin weer aan het hek stonden.
Ik ben zelf na het afvoerverhaal verder gegaan met de badkamers om die af te maken. Dit is voor het grootste gedeelte gelukt. Er gaat altijd meer tijd in het afwerken zitten als dat je denkt dus er bleef wel wat zitten. Wel heb ik de vloeren geschuurd van de ruimtes die nog niet af waren zodat die in de lak kunnen de volgende keer al laatste klus voor de inrichting kan beginnen. De elektra die nog niet overal af was is zo goed als af en ook het stuken schiet heel op. Toen Ayesha in de laatste weken de gelederen kwam versterken hebben we ook de serre nog aangepakt en heeft zij de muren en de deur van de salon nog geverfd. Met de nieuwe lampen in de serre is het helemaal leuk geworden en hebben er vaak zitten eten de laatste week.
We hebben onze gebruikelijke bezoekers ook gehad Henk en Anja die om de twee jaar langskomen stonden weer versteld van al het werk wat weer gedaan was. Monique onze franse oud-buurvrouw kwam langs voor haar jaarlijkse bezoek en Ard en Bernadette voor een speedbezoek.
Zo kwam er weer een eind aan de zomervakantie en komen we weer snel terug om wat nog niet af is af te maken.    

In juni is het vaak het mooist in de Morvan, alles is lekker groen, staat mooi in bloei en het is nog niet te heet. Dus vol goede moed reden Jos en ik met een aanhanger met spullen op de vroege zondagmorgen richting Frankrijk.
Na enkele weken droog en zonnig weer was het omgeslagen en bewolking en regen kwamen ons tegemoet. We hadden onderweg soms zulke hevige regenbuien dat we de auto even op een parkeerplaats stuurden om de bui over te laten trekken. Ook in de Morvan was er na een paar droge weken wat regen gevallen en dat was voor de droge grond erg welkom. Het gras, wat in deze periode het hardst groeit moest nodig gemaaid worden, maar de maaimachines besloten niet mee te werken. Van de een brak een schroef af en de ander had een v-snaar die het opgaf waardoor je de maaimachine de heuvel op moest duwen. Dat ben je pas gauw zat. Toen de machines weer gerepareerd waren konden we maaien. Het weer werkte ook niet mee het was warm maar vochtig en wel zo vochtig dat maaien niet meeviel.
Jos en ik waren beide aan een badkamer bezig en zo af en toe konden we elkaar helpen als dat nodig was. We werkten meestal binnen en als het weer het toeliet deden we een buiten klusje zoals grasmaaien of wat bomen inkorten. In de loop van de week kwam er een man langs die een paar hele hoge coniferen, die langs de weg stonden en er niet meer zo groen uitzagen, wilde snoeien om te kijken of er nog leven in de boom zat. Jos en ik hadden net al wat grote dode takken van de bomen afgezaagd dus we wisten wel dat ze niet best waren. Al zouden ze met een storm omvallen zouden ze zomaar op het huis van de buren kunnen vallen de stroom en telefoonlijn meenemend. Dus het was wel een goed plan om de bomen weg te halen. Het kostte een paar centen maar daarna hadden we ineens meer uitzicht en na nog enkele “gevaarlijke” bomen die over de weg hingen te hebben weggehaald is het weer een stuk veiliger geworden. Het waren wel echte “boomcowboys” die van veiligheidstuigjes nog nooit hadden gehoord en steeds het kleinste mannetje met kettingzaag de boom injoegen terwijl een grote zware vent steeds aan het touw werd gebonden als de boom omgetrokken moest worden. 
Ze waren met zijn vieren en praatte met elkaar of ze de hele dag ruzie hadden, dan wel dat ze het nooit met elkaar eens waren of de boom nu links of rechts moest vallen, waar het touw moest worden aangeknoopt, hoe de ladder moest staan, kortom over elke stap die ze deden. Zelfs met geld tellen hebben ze ieder op hun beurt overgeteld of het klopte. Toen wilde ook nog wel het dak van het huis schoonmaken en de muur een kleurtje geven en alles voor een vriendenprijsje, want ik was in die twee dagen hun vriend geworden, da’s toch fijn. Maar ik bedankte ze en zei dat ze volgend jaar maar eens terug moeste komen omdat ik niet de Lyonnais bank was. Daar konden ze hartelijk om lachen en  ze vertrokken naar hun volgende klus.
Jos ging aan het eind van de week terug naar Nederland met de TGV en ik bleef nog een weekje klussen. Het weer had er inmiddels helemaal geen zin meer in en terwijl in zuid Frankrijk de rivieren overstroomden, viel er bij ons ongehoord veel water na 50 uur onafgebroken regen was ook het beekje naast ons terrein veranderd in een woest kolkende stroom die de tuin van mijn buurman onderwater zette.
Gelukkig werd het daarna weer wat droger, zodat ik het hele terrein heb kunnen maaien. En aan het eind van de week was de badkamer verfklaar en andere badkamer “gestript” een wasbak geplaatst en wat leidingen weggewerkt. Toen moest ik snel naar Nederland want de eerste kijkers voor ons huis kwamen langs en dan moet alles er toch netjes uitzien.

Met volgeladen auto en aanhanger gingen we op pad voor twee weken werken op Theursot. Na een lange reis van 11 uur, veroorzaakt door flinke files in België, kwamen we op het eind van de middag aan in de Morvan. Jos en Marjolein waren net voor ons gearriveerd, zodat we ons gezamenlijk konden verwonderen over de dip in het tot dan mooie lente weer. Toen wisten we nog niet dat het een lange en historische dip zou worden. We bleven er de moed in houden, dat het weer mooier zou worden. De volgende dag kwamen Wim en Jacqueline aan zodat alle huizen op Theursot weer bezet waren. Deze vakantie zouden de laatste meubelstukken van de anderen uit ons huis gehaald worden, zodat er een einde zou komen aan de 7 jaar “inwoning” en woont iedereen in zijn eigen huis. Wel  werd er nog gedoucht bij ons in huis, omdat deze nog moeten worden geïnstalleerd in zowel de boerderij als het koetshuis. Daar werd dan ook hard aan gewerkt deze periode. Er verscheen in de boerderij een douchecabine en in het koetshuis zelfs een douchebad.  Als het goed is gaan die in de zomer vakantie in gebruik genomen worden Op zondag hebben we de wandelschoenen aangedaan en de Galipotte gelopen. Dit zijn wandel en fiets tochten van verschillende afstanden startend in La Grande Verrière en Saint Prix. Wij liepen een wandeltocht van 16 km. Het was een pittige wandeling (de wandelschoenen van Lianda waren hiertegen niet bestand) met veel steile weggetjes bergop, maar ook met mooie vergezichten.  Het weer viel niet tegen en zeker om te wandelen was het goed weer. De tocht was goed verzorgd met een duidelijke route aanduiding en verversingsposten onderweg waar je wat kon eten en drinken. Willem had de mountainbike gepakt en met twee kennissen een parcours gereden in de buurt van Saint Prix. 
Doordat het zo koud was draaide ook de kachels op volle toeren en moest de hout voorraad weer op peil gebracht worden. Nu lag er achter de boerderij en in de “ganzenhokken” nog hout wat verzaagd moest worden en dus hebben we de kettingzaag maar weer aangetrokken om weer een voorraadje hout te zagen. Ondanks dat het koud was, leek het gras gewoon door te groeien en was het weer op maaihoogte gekomen, zodat de maaimachines uit de garage gehaald konden worden. Na toch weer enig reparatiewerk draaide het machine park op volle toeren en is in de loop van de tijd het hele terrein gemaaid.
We hadden ook visite en gasten deze week. Lex en Marianne vrienden van Jos en Marjolein kwamen enkele dagen naar de Morvan om te kijken hoe alles erbij stond nadat ze drie jaar geleden voor het laatst geweest waren. En op woensdag arriveerde Otto en Colinda die het paviljoen voor  wat dagen hadden gereserveerd. Fietsen en wandelschoenen mee zodat ze erop uit konden trekken. Zo was het gezellig druk op Theursot.
Wij wilden proberen de Dunoyerkamer zoveel mogelijk af te krijgen en een goed stuk van de badkamer in de Moncharmontkamer. Verder moest de waterafvoer verder onder het huis worden aangesloten en in de eetkamer een werkblad, met koelkast en bergkastjes worden gecreëerd. We zouden ons eens kunnen gaan vervelen!
Traditioneel worden in de meivakantie de verjaardagen van Jacqueline, Shanna en Lianda gevierd en meestal met een buiten bbq. Dit jaar was het te koud en hebben we het feest gevierd in de kas van het paviljoen. Met de twee gas bbq’s werd het lekker warm binnen en moesten we een luchtje zetten om wat frisse lucht binnen te krijgen. Net voordat we wilden beginnen met de festiviteiten begon het enorm te regenen. De kas is dan wel beglaasd  maar moet nog waterdicht afgekit worden. Dus de regen sijpelde naar binnen, over de tafel en de spullen heen. Snel hebben we een groot zeil over de kas heen getrokken, zodat alles binnen droog bleef en het feest gewoon door kon gaan. Toen het buiten droog werd hebben de kinderen nog een vuur gemaakt om marshmallows klaar te maken.
We waren door onze oud-buurtjes uit Colonge uitgenodigd voor het eten en hebben daardoor weer ons oude huis gezien, dat  niet veel veranderd was. En de laatste roddels van het dorp weer gehoord.
De eerste week was weer snel voorbij en een gedeelte van de familie ging weer op huis aan. Otto wilde nog wel een paar dagen blijven helpen zodat Colinda met Wim en Jacqueline terugreed naar Nederland. Jos en Romée gingen ook terug omdat Romée naar school moest. Maar ze zouden op  Hemelvaartsdag weer terugkomen en dan gelijk Ayesha meenemen. Het leek wel een reisorganisatie.
Dus de tweede week waren we met minder mensen maar er werd niet minder  hard gewerkt. De meiden van Marjolein gingen hard aan het werk in de tuin van het koetshuis en met wat hulp verdween een stapel oud hout, wat daar nog lag, naar de brandhoop en werden struiken gesnoeid en een begin gemaakt met het aanleggen van een terras. Lune heeft bij ons de muur achter de trap geverfd, omdat niemand anders zo klein en lenig was om dat te doen. Otto en ik kropen onder het huis om de waterafvoeren op elkaar aan te sluiten en om wat elektrische leidingen te trekken. Ook hebben we nog een paar deuren gehangen in het koetshuis waaronder een nieuwe voordeur, die 20cm hoger is dan de oude, zodat Jos niet elke keer zijn kop stoot als hij niet goed oplet bij het naar binnen gaan. Toen het dan ook tijd was om naar Nederland terug te gaan konden we tevreden terugkijken op alle wat er deze weken weer allemaal gedaan was. De hele benedenverdieping van ons huis is op enkele kleine dingen na klaar. Van de gasten verblijven moet van de Dunoyerkamer alleen de vloer nog in de olie en in de Moncharmontkamer is de badkamer voor een heel stuk gerealiseerd.

Schuchter kwamen de eerste knopjes uit de takken van bomen en struiken en bloemen tevoorschijn hopend op een zonnetje en warmte om verder te kunnen ontwikkelen. In de weken dat ik er was zag je het langzaam gebeuren eerst aarzelend, het was koud en nat maar uiteindelijk verscheen toch het lentezonnetje met bijbehorende temperaturen. Deuren en ramen open, truien uit en je kon weer lekker buiten eten en zitten.

De week voor Pasen ben ik weer verder gegaan in de badkamer van de Dunoyerkamer. De waterleiding moest er aangelegd worden. Zowel voor twee wastafels een w.c. als een douche. Het was dus veel berekenen, afsnijden, solderen, schroeven en buigen. Hoewel, ik kan geen vrienden worden met die franse buigijzers. Ik (en het zal wel aan mij liggen) kan er niet mee overweg.  Dus ik soldeer gewoon de bochten, dat geeft minder ergernis.

Ondertussen als het ’s middags droog was ging ik verder met snoeien en ik heb het landgoed er een bezienswaardigheid bij gegeven n.l. de cascades van Theursot! Er liep een waterstroompje uit de waterbron op het weiland dat kwam bij een lager gelegen opvang terecht. Als deze vol was liep het water weer verder naar beneden. Alleen ging dit zomaar in het wilde weg met als gevolg, een drassig pad met waterpoeltjes. Ik heb nu een geultje van de opvang naar beneden gegraven en water kiest de weg van de minste weerstand en liep via het geultje naar beneden. Toen heb ik de geul aangesloten op een koker die ik onder het pad door liet lopen en zo had ik twee vliegen in een klap. En een mooi waterloopje en het drassige pad is verleden tijd. Er liep behoorlijk wat water door de koker. Ik heb gemeten hoelang het duurde voor er een emmer van 10 liter volliep vanuit de koker. En als ik dat omrekende naar 24 uur dan komt er ongeveer 20 kuub water door de koker heen per dag. Dat geeft direct visioenen van een natuurzwembad e.d. Maar dan moet er wel het hele jaar voldoende water uit blijven komen voor de broodnodige waterverversing. Ik ga het in de gaten houden.

Tijdens de Pasen kwamen Wim en Jacqueline met Jesse en een bus vol  spullen de boerderij opwarmen, een dag later gevolgd door Lianda die mij paaseieren kwam brengen. Dus met de eerste Paasdag hebben we gezellig met zijn allen gegeten, gebruncht in de boerderij en gedineerd in het manoir. Willem wilde zijn bus via het boerderijhek naar binnen en naar boven rijden om makkelijk te kunnen lossen, maar zakte al buiten het hek tot bijna zijn assen weg. Hij kreeg de bus net binnen het hek maar ook geen meter verder en moest toen toch alle spullen tegen de heuvel omhoog lopen. Is natuurlijk wel goed voor de conditie!  Lianda wilde de eetkamer wel verven tijdens de Pasen, dat betekende snel het plafond in de fix & finish, kachel aan voor het drogen en toen het plafond witten. Daarna konden de muren een kleurtje krijgen. Inmiddels was ook de pantry helemaal klaar met water en elektra, zodat deze ook geverfd kon worden. De 2^e  Paasdag gingen Willem en Jacqueline weer terug naar Nederland en een dag later Lianda ook, zodat ik weer alleen was.

We hadden in de eetkamer een enorme eettafel staan. Deze tafel was fijn toen we er in de bouwfase met velen aan aten en koffiedronken, maar hij is eigenlijk te groot om in de toekomst te gebruiken en dus heb ik  hem uit elkaar gehaald en opgeborgen. Misschien dat hij ooit nog van pas komt. Dat gaf weer ruimte in de eetkamer en was ook weer makkelijk bij het verven. De laatste kamer die afgemaakt moet worden is de Moncharmont kamer. Ik ben begonnen met de badkamer. Het begint langzamerhand routine te worden: eerste de vloer open om afvoeren aan te leggen, met de waterleiding slangen er meteen bij. Vloeren weer dicht, nieuwe muur optrekken. Oude leidingen eruit, muren repareren alles in de roodband en zwaluwstaart platen op de grond, zodat ik de volgende keer een vloertje kan storten. Want ja ook mijn tijd was voorbij en met een lekker lentezonnetje reed ik terug naar Nederland.

Toen ik uit Nederland wegreed sneeuwde het. In een normale winter zou dit een bezienswaardigheid zijn. Dit jaar niet, het sneeuwt de hele winter al dat het een lieve lust is. Voor de kerst begon het al en met tussenpozen blijft alles wit. Terwijl ze op de winterspelen zitten te smeken om sneeuw, reed ik dus onder neerdwarrelende  sneeuw naar het zuiden. In Frankrijk was het over en kwam er een voorzichtig zonnetje tevoorschijn en het werd groen om me heen.

Rond de Morvan lag er weer behoorlijk wat sneeuw, maar in de Morvan bijna niet meer. Het was wel koud! De eerste nachten was het ruim 10 graden onder nul. In huis was het net boven nul toen ik aankwam.

Op de bovenste etage was het echter nog kouder geweest met als gevolg dat het ijs in de toiletpot zat en enkele waterleidingen, die niet goed waren leeggelopen dichtgevroren zaten. Dat hadden we nog niet meegemaakt. Ik heb meteen verwarming en kachels aangemaakt om de kou te verdrijven. De eerste avond zat ik met een slaapzak om op de bank beneden terwijl de temperatuur langzaam omhoog kroop. Boven werden de bevroren leidingen langzaam ontdooit en kon het water weer stromen. Maar pas na twee dagen stoken werd het een beetje aangenaam in huis.

De eerste week was ik alleen en de tweede week zouden Lianda en Ayesha volgen.

Het eerst zou ik me gaan bezig houden met gaten voor afvoerleidingen door 90 cm dikke muren heen te boren en omdat mijn eigen breekhamer te licht was had ik een zware gatenboor gehuurd. Het was een van de zwaarste klussen die ik tot nu toe gedaan had. De uiterst solide muren gaven millimeter voor millimeter toe. Maar meer dan ruim 10 cm per uur haalde ik niet. Reken maar uit hoelang ik heb staan drillen. Het is een wonder dat mijn vullingen nog in mijn kiezen zaten na afloop. Maar de gaten waren geboord en de afvoer kon gemaakt worden.

Ook de badkamer in de Dunoyerkamer wilde ik deze weken zover mogelijk afkrijgen. Omdat de afvoer pijp aangelegd kon worden door de geboorde gaten heen, kon ook de badkamervloer gestort worden. Toen deze droog was konden de vloer en de wanden betegeld worden. De muren en het plafond kregen een stuukbeurt en het begon langzaam ergens op te lijken. Ook voor een andere badkamer had ik een vloer open gezaagd om te kijken of ik onder vloer een afvoer kwijt kon, maar dat viel tegen er was te weinig ruimte, dus daar moeten we een ander oplossing voor zoeken.

Toen was week één voorbij en Lianda en Ayesha reden onder een vallend kabinet Nederland uit en kwamen bijna België niet door, wegens een enorme file die was ontstaan doordat het wegdek van de snelweg het begeven had en er spoed reparaties waren. Uiteindelijk kwamen ze pas in de avond aan op Theursot. Ze hadden wel een beetje lente meegenomen in de vorm van voorjaarsbloemen en een lekker zonnetje. Zo was de buitentemperatuur binnen een week van -11 naar +14 graden gegaan en konden we zowaar weer buiten eten.

Het weer was deze weken zeer wisselvallig: van een lekker voorjaarszonnetje, sneeuw, vorst tot enorme regenbuien en zware windstoten.

Lianda en Ayesha hebben het grootste gedeelte van de week geverfd en veelal waren dit deuren. Tussendoor werd er een stukje hardgelopen of gewandeld. Als ik het ’s middags binnen zat was en het was een beetje weer ging ik buiten struiken snoeien, dat was weer hard nodig en nu zit er nog geen blad aan de struiken. Dat werkt een stuk makkelijker.

’s Avonds werd er in de huisbioscoop een filmpje gekeken of een boek gelezen bij de kachel. We zouden op zondag weer naar huis gaan, maar mijn badkamer was nog niet zover af als ik wilde, dus ik besloot nog een paar dagen te blijven. Lianda en Ayesha moesten wel naar huis. Die zondagochtend stormde het enorm en de stukken zink waaide van het huis en ook de weerberichten waren slecht, toch gingen ze op pad en tot Brussel ging het goed, het waaide hard maar was te doen. In Brussel was de snelweg afgesloten wegens omgewaaide bomen. Dus weer met de nodige vertraging in België kwamen ze uiteindelijk uren later thuis dan dat de bedoeling was. Ik was intussen verder gegaan met de badkamer en het stuken van de eetkamer beneden.

Ook heb ik nog een middag op het dak gezeten om de stormschade te herstellen. Het viel gelukkig allemaal wel mee, maar in andere delen van Frankrijk zaten duizenden mensen zonder stroom en was er veel stormschade.

De badkamer heb ik bijna afgekregen alleen de waterleiding nog en dan kan hij in gebruik genomen gaan worden. Maar dat is voor de volgende keer want mijn tijd was ook op en met gelukkig heel wat beter weer reed ik terug naar Nederland.