Zomer 2011 is a post from Theursot.

Voorjaar 2011 is a post from Theursot.

Op zaterdag kwam Otto in zijn nieuwe bolide aanscheuren om te komen helpen aan project “zweefzolder”. De zolder die ik tot nu toe gebruikt had als werkzolder moest worden ontruimd. Het is de bedoeling om deze zolder om te bouwen tot een meditatie ruimte. Er moest dan wel het een en ander gebeuren was de conclusie toen we er aan het begin van de week mee begonnen. Maar de radio aan handschoenen aan en uitruimen maar. 9 jaar spullen verzamelen en opslaan dat geeft een hoop zooi. Dus alles moest goed uitgezocht worden. Behoorlijk wat kon weg en het een en ander opslaan op een andere plek. Het ging erg vlot en in twee dagen was de zolder zo goed als leeg. Daarna kon de schoonmaak beginnen en de balken ingespoten worden. Toen dat gebeurd was konden we met de isolatie beginnen. Midden op de zolder staat nog een schoorsteen die eigenlijk niet meer gebruikt wordt dus ook voor de ruimte in de weg staat. We denken er hard over om hem weg te breken. De tweede week was het weer bete,r de zon scheen volop al was de temperatuur niet hoog. Maar je kon de lente ruiken, dus hij komt eraan! We hebben ook nog wat klusjes buiten kunnen doen en aan het eind van de week hebben we het huis opgeruimd en daarna voor een weekje terug naar Nederland gereden.

Februari 2011 is a post from Theursot.

In deze periode waren we weer een paar keer in de Morvan. De eerste keer om de eerste integrale gasten te ontvangen. Dat was spannend maar ook erg leuk. Dit was toch waar we in 2002 voor gestart zijn. Om te komen tot dit: het kunnen presenteren van interessante cursussen in een inspirerende omgeving. Het was een zeer geslaagd lang weekend met leuke deelnemers en prachtig weer. Daardoor konden we een gedeelte van het programma buiten doen, buiten eten en zelfs tot laat in de avond bij een brandende vuurkorf werden ervaringen uitgewisseld.  We hebben hard gewerkt en na afloop waren we moe maar voldaan en het smaakte naar meer!

Verder waren we er de herfstvakantie samen met Jos en Marjolein. Ook mijn moeder was meegegaan en nadat we met autopech de reis begonnen en geholpen werden door een alleraardigste Frans/Belgische wegenwachter, zijn we zonder problemen in de Morvan aangekomen. Jos was met de aanhanger waarin hij een binnentrap voor het koetshuis had meegenomen. De binnentrap is ook gemonteerd zodat ze niet meer buitenom naar boven hoeven, maar gewoon vanuit de keuken naar boven kunnen. Zelf ben ik nog wat afwerkklusjes gaan doen en de laatste badkamer verder afmaken. Ook werd er regelmatig hout gezaagd en gekloofd om de kachels te laten branden want de temperatuur gaf daar aanleiding voor.
Ook moest ik nog op zoek naar een lekje in een afvoer of waterleiding. Ik hoorde op een gegeven moment water druppen in een hoek van de salon. De badkamer die erboven zit zag er op het oog droog uit, dus ik was bang dat de afvoer onder de cementtegels lekte. Dat zou een hoop troep geven als dat weer open moest. Toen ik in de kamer ernaast onder de vloer kon kijken zag ik dat er een knelkoppeling van de waterleiding niet goed was aangedraaid en deze druppelde water, wat op een gegeven moment dus door het plafond kwam. Toen de koppeling was aangedraaid was het probleem ook gelukkig over.

Toen begon in Nederland de grote volksverhuizing. Wij gingen verhuizen en ook de kinderen gingen op zichzelf wonen. Dit had als gevolg dat er een heel logistiek systeem ontwikkeld moest worden om alle spullen op de goede plekken te krijgen. Als gevolg hiervan ben ik in November niet naar Theursot geweest. Daardoor waren ook de waterleidingen die ik dan meestal leeg laat lopen om bevriezing te voorkomen nog vol zaten in de hoop dat het tot de Kerst een beetje mild zou blijven. (opwarming van de aarde e.d.).
Maar nee hoor het was nog geen 1 december of de nachtvorsten en sneeuwbuien teisterden europa. Om een gegeven moment voorspelde ze – 13  voor de Morvan. Om problemen van bevriezing voor te zijn ben ik in de auto gesprongen en vol gas naar Theursot gereden om de boel af te tappen. Ik ben enkele dagen gebleven om het huis een beetje op te warmen en wat dingen te regelen die nog gedaan moesten worden. Ondertussen was het echt winter met sneeuw en kou. Gelukkig had ik er tijdens de heen en terugreis geen last van, sterker nog het was prima rij weer: droog en een zonnetje. Eenmaal in Nederland ging het helemaal los met de winter, dus ik was blij dat ik even heen en weer was gereden.
Daarna gingen we de donkere dagen voor de Kerst tegemoet. Deze dagen werden nog donkerder omdat ik afscheid moest nemen van een dierbare vriend die niet meer verder kon knokken tegen de ziekte die zijn lichaam teisterde. Verleden jaar was hij nog een week met mij mee geweest naar Theursot en heeft  daar een week genoten van de wandelingen die hij daar gemaakt had en de serie prachtige foto’s van de omgeving die dit opleverde.

Najaar 2010 is a post from Theursot.

We vroegen ons nog even af hoeveel verf, roodband, schroeven, spijkers, hout, isolatiemateriaal, meters pijp, kilometers elektriciteitsdraad, cement, e.d. er gebruikt was om dit allemaal gedaan te krijgen.

Willem kreeg deze week ook een groep logees in de boerderij. De fietsgroep waar hij elke week zijn kilometers mee maakt in het Westland e.o. hadden het euvele plan op de fiets vanuit het Westland naar de Morvan te fietsen in 5 dagen. Elke dag 100 á 150 kilometer en overnachten in Formule 1 hotels. Ze hadden een volgbus mee waar ze om de beurt een stuk in reden om de rustposten uit te zetten. De eerste dagen hadden ze prachtig weer om te fietsen daarna enkele zeer slechte dagen maar die waren weer goed voor heldhaftige verhalen! Na 5 dagen finishten ze over de Haut Folin heen op Theursot. Moe maar voldaan  kregen ze de overwinningmedaille omgehangen en kon de champagne ontkurkt worden. En ze werden beloond met een paar prachtige zonnige dagen om bij te komen.

Er werd gegeten, gerust, rondgekeken een enorm vuur gemaakt, een borrel gedronken en gebarbecued in de oranjerie. Op zaterdag ging de grootste groep met de auto weer terug naar Nederland. Want inmiddels was er nog een busje uit Nederland gearriveerd dat samen met de volgbus de mannen en het matriaal weer terug konden rijden.

September 2010 is a post from Theursot.

In juni is het vaak het mooist in de Morvan, alles is lekker groen, staat mooi in bloei en het is nog niet te heet. Dus vol goede moed reden Jos en ik met een aanhanger met spullen op de vroege zondagmorgen richting Frankrijk.
Na enkele weken droog en zonnig weer was het omgeslagen en bewolking en regen kwamen ons tegemoet. We hadden onderweg soms zulke hevige regenbuien dat we de auto even op een parkeerplaats stuurden om de bui over te laten trekken. Ook in de Morvan was er na een paar droge weken wat regen gevallen en dat was voor de droge grond erg welkom. Het gras, wat in deze periode het hardst groeit moest nodig gemaaid worden, maar de maaimachines besloten niet mee te werken. Van de een brak een schroef af en de ander had een v-snaar die het opgaf waardoor je de maaimachine de heuvel op moest duwen. Dat ben je pas gauw zat. Toen de machines weer gerepareerd waren konden we maaien. Het weer werkte ook niet mee het was warm maar vochtig en wel zo vochtig dat maaien niet meeviel.
Jos en ik waren beide aan een badkamer bezig en zo af en toe konden we elkaar helpen als dat nodig was. We werkten meestal binnen en als het weer het toeliet deden we een buiten klusje zoals grasmaaien of wat bomen inkorten. In de loop van de week kwam er een man langs die een paar hele hoge coniferen, die langs de weg stonden en er niet meer zo groen uitzagen, wilde snoeien om te kijken of er nog leven in de boom zat. Jos en ik hadden net al wat grote dode takken van de bomen afgezaagd dus we wisten wel dat ze niet best waren. Al zouden ze met een storm omvallen zouden ze zomaar op het huis van de buren kunnen vallen de stroom en telefoonlijn meenemend. Dus het was wel een goed plan om de bomen weg te halen. Het kostte een paar centen maar daarna hadden we ineens meer uitzicht en na nog enkele “gevaarlijke” bomen die over de weg hingen te hebben weggehaald is het weer een stuk veiliger geworden. Het waren wel echte “boomcowboys” die van veiligheidstuigjes nog nooit hadden gehoord en steeds het kleinste mannetje met kettingzaag de boom injoegen terwijl een grote zware vent steeds aan het touw werd gebonden als de boom omgetrokken moest worden. 
Ze waren met zijn vieren en praatte met elkaar of ze de hele dag ruzie hadden, dan wel dat ze het nooit met elkaar eens waren of de boom nu links of rechts moest vallen, waar het touw moest worden aangeknoopt, hoe de ladder moest staan, kortom over elke stap die ze deden. Zelfs met geld tellen hebben ze ieder op hun beurt overgeteld of het klopte. Toen wilde ook nog wel het dak van het huis schoonmaken en de muur een kleurtje geven en alles voor een vriendenprijsje, want ik was in die twee dagen hun vriend geworden, da’s toch fijn. Maar ik bedankte ze en zei dat ze volgend jaar maar eens terug moeste komen omdat ik niet de Lyonnais bank was. Daar konden ze hartelijk om lachen en  ze vertrokken naar hun volgende klus.
Jos ging aan het eind van de week terug naar Nederland met de TGV en ik bleef nog een weekje klussen. Het weer had er inmiddels helemaal geen zin meer in en terwijl in zuid Frankrijk de rivieren overstroomden, viel er bij ons ongehoord veel water na 50 uur onafgebroken regen was ook het beekje naast ons terrein veranderd in een woest kolkende stroom die de tuin van mijn buurman onderwater zette.
Gelukkig werd het daarna weer wat droger, zodat ik het hele terrein heb kunnen maaien. En aan het eind van de week was de badkamer verfklaar en andere badkamer “gestript” een wasbak geplaatst en wat leidingen weggewerkt. Toen moest ik snel naar Nederland want de eerste kijkers voor ons huis kwamen langs en dan moet alles er toch netjes uitzien.

juni 2010 is a post from Theursot.

Op zondag hebben we de wandelschoenen aangedaan en de Galipotte gelopen. Dit zijn wandel en fiets tochten van verschillende afstanden startend in La Grande Verrière en Saint Prix. Wij liepen een wandeltocht van 16 km. Het was een pittige wandeling (de wandelschoenen van Lianda waren hiertegen niet bestand) met veel steile weggetjes bergop, maar ook met mooie vergezichten.  Het weer viel niet tegen en zeker om te wandelen was het goed weer. De tocht was goed verzorgd met een duidelijke route aanduiding en verversingsposten onderweg waar je wat kon eten en drinken. Willem had de mountainbike gepakt en met twee kennissen een parcours gereden in de buurt van Saint Prix. 

We hadden ook visite en gasten deze week. Lex en Marianne vrienden van Jos en Marjolein kwamen enkele dagen naar de Morvan om te kijken hoe alles erbij stond nadat ze drie jaar geleden voor het laatst geweest waren. En op woensdag arriveerde Otto en Colinda die het paviljoen voor  wat dagen hadden gereserveerd. Fietsen en wandelschoenen mee zodat ze erop uit konden trekken.

Traditioneel worden in de meivakantie de verjaardagen van Jacqueline, Shanna en Lianda gevierd en meestal met een buiten bbq. Dit jaar was het te koud en hebben we het feest gevierd in de kas van het paviljoen. Met de twee gas bbq’s werd het lekker warm binnen en moesten we een luchtje zetten om wat frisse lucht binnen te krijgen. Net voordat we wilden beginnen met de festiviteiten begon het enorm te regenen. De kas is dan wel beglaasd  maar moet nog waterdicht afgekit worden. Dus de regen sijpelde naar binnen, over de tafel en de spullen heen. Snel hebben we een groot zeil over de kas heen getrokken, zodat alles binnen droog bleef en het feest gewoon door kon gaan. Toen het buiten droog werd hebben de kinderen nog een vuur gemaakt om marshmallows klaar te maken.

De eerste week was weer snel voorbij en een gedeelte van de familie ging weer op huis aan. Otto wilde nog wel een paar dagen blijven helpen zodat Colinda met Wim en Jacqueline terugreed naar Nederland. Jos en Romée gingen ook terug omdat Romée naar school moest. Maar ze zouden op  Hemelvaartsdag weer terugkomen en dan gelijk Ayesha meenemen. Het leek wel een reisorganisatie.

Mei 2010 is a post from Theursot.

Schuchter kwamen de eerste knopjes uit de takken van bomen en struiken en bloemen tevoorschijn hopend op een zonnetje en warmte om verder te kunnen ontwikkelen. In de weken dat ik er was zag je het langzaam gebeuren eerst aarzelend, het was koud en nat maar uiteindelijk verscheen toch het lentezonnetje met bijbehorende temperaturen. Deuren en ramen open, truien uit en je kon weer lekker buiten eten en zitten.

De week voor Pasen ben ik weer verder gegaan in de badkamer van de Dunoyerkamer. De waterleiding moest er aangelegd worden. Zowel voor twee wastafels een w.c. als een douche. Het was dus veel berekenen, afsnijden, solderen, schroeven en buigen. Hoewel, ik kan geen vrienden worden met die franse buigijzers. Ik (en het zal wel aan mij liggen) kan er niet mee overweg.  Dus ik soldeer gewoon de bochten, dat geeft minder ergernis.

Ondertussen als het ’s middags droog was ging ik verder met snoeien en ik heb het landgoed er een bezienswaardigheid bij gegeven n.l. de cascades van Theursot! Er liep een waterstroompje uit de waterbron op het weiland dat kwam bij een lager gelegen opvang terecht. Als deze vol was liep het water weer verder naar beneden. Alleen ging dit zomaar in het wilde weg met als gevolg, een drassig pad met waterpoeltjes. Ik heb nu een geultje van de opvang naar beneden gegraven en water kiest de weg van de minste weerstand en liep via het geultje naar beneden. Toen heb ik de geul aangesloten op een koker die ik onder het pad door liet lopen en zo had ik twee vliegen in een klap. En een mooi waterloopje en het drassige pad is verleden tijd. Er liep behoorlijk wat water door de koker. Ik heb gemeten hoelang het duurde voor er een emmer van 10 liter volliep vanuit de koker. En als ik dat omrekende naar 24 uur dan komt er ongeveer 20 kuub water door de koker heen per dag. Dat geeft direct visioenen van een natuurzwembad e.d. Maar dan moet er wel het hele jaar voldoende water uit blijven komen voor de broodnodige waterverversing. Ik ga het in de gaten houden.

Tijdens de Pasen kwamen Wim en Jacqueline met Jesse en een bus vol  spullen de boerderij opwarmen, een dag later gevolgd door Lianda die mij paaseieren kwam brengen. Dus met de eerste Paasdag hebben we gezellig met zijn allen gegeten, gebruncht in de boerderij en gedineerd in het manoir. Willem wilde zijn bus via het boerderijhek naar binnen en naar boven rijden om makkelijk te kunnen lossen, maar zakte al buiten het hek tot bijna zijn assen weg. Hij kreeg de bus net binnen het hek maar ook geen meter verder en moest toen toch alle spullen tegen de heuvel omhoog lopen. Is natuurlijk wel goed voor de conditie!  Lianda wilde de eetkamer wel verven tijdens de Pasen, dat betekende snel het plafond in de fix & finish, kachel aan voor het drogen en toen het plafond witten. Daarna konden de muren een kleurtje krijgen. Inmiddels was ook de pantry helemaal klaar met water en elektra, zodat deze ook geverfd kon worden. De 2^e  Paasdag gingen Willem en Jacqueline weer terug naar Nederland en een dag later Lianda ook, zodat ik weer alleen was.

We hadden in de eetkamer een enorme eettafel staan. Deze tafel was fijn toen we er in de bouwfase met velen aan aten en koffiedronken, maar hij is eigenlijk te groot om in de toekomst te gebruiken en dus heb ik  hem uit elkaar gehaald en opgeborgen. Misschien dat hij ooit nog van pas komt. Dat gaf weer ruimte in de eetkamer en was ook weer makkelijk bij het verven. De laatste kamer die afgemaakt moet worden is de Moncharmont kamer. Ik ben begonnen met de badkamer. Het begint langzamerhand routine te worden: eerste de vloer open om afvoeren aan te leggen, met de waterleiding slangen er meteen bij. Vloeren weer dicht, nieuwe muur optrekken. Oude leidingen eruit, muren repareren alles in de roodband en zwaluwstaart platen op de grond, zodat ik de volgende keer een vloertje kan storten. Want ja ook mijn tijd was voorbij en met een lekker lentezonnetje reed ik terug naar Nederland.

Maart 2010 is a post from Theursot.

Toen ik uit Nederland wegreed sneeuwde het. In een normale winter zou dit een bezienswaardigheid zijn. Dit jaar niet, het sneeuwt de hele winter al dat het een lieve lust is. Voor de kerst begon het al en met tussenpozen blijft alles wit. Terwijl ze op de winterspelen zitten te smeken om sneeuw, reed ik dus onder neerdwarrelende  sneeuw naar het zuiden. In Frankrijk was het over en kwam er een voorzichtig zonnetje tevoorschijn en het werd groen om me heen.

Rond de Morvan lag er weer behoorlijk wat sneeuw, maar in de Morvan bijna niet meer. Het was wel koud! De eerste nachten was het ruim 10 graden onder nul. In huis was het net boven nul toen ik aankwam.

Op de bovenste etage was het echter nog kouder geweest met als gevolg dat het ijs in de toiletpot zat en enkele waterleidingen, die niet goed waren leeggelopen dichtgevroren zaten. Dat hadden we nog niet meegemaakt. Ik heb meteen verwarming en kachels aangemaakt om de kou te verdrijven. De eerste avond zat ik met een slaapzak om op de bank beneden terwijl de temperatuur langzaam omhoog kroop. Boven werden de bevroren leidingen langzaam ontdooit en kon het water weer stromen. Maar pas na twee dagen stoken werd het een beetje aangenaam in huis.

De eerste week was ik alleen en de tweede week zouden Lianda en Ayesha volgen.

Het eerst zou ik me gaan bezig houden met gaten voor afvoerleidingen door 90 cm dikke muren heen te boren en omdat mijn eigen breekhamer te licht was had ik een zware gatenboor gehuurd. Het was een van de zwaarste klussen die ik tot nu toe gedaan had. De uiterst solide muren gaven millimeter voor millimeter toe. Maar meer dan ruim 10 cm per uur haalde ik niet. Reken maar uit hoelang ik heb staan drillen. Het is een wonder dat mijn vullingen nog in mijn kiezen zaten na afloop. Maar de gaten waren geboord en de afvoer kon gemaakt worden.

Ook de badkamer in de Dunoyerkamer wilde ik deze weken zover mogelijk afkrijgen. Omdat de afvoer pijp aangelegd kon worden door de geboorde gaten heen, kon ook de badkamervloer gestort worden. Toen deze droog was konden de vloer en de wanden betegeld worden. De muren en het plafond kregen een stuukbeurt en het begon langzaam ergens op te lijken. Ook voor een andere badkamer had ik een vloer open gezaagd om te kijken of ik onder vloer een afvoer kwijt kon, maar dat viel tegen er was te weinig ruimte, dus daar moeten we een ander oplossing voor zoeken.

Toen was week één voorbij en Lianda en Ayesha reden onder een vallend kabinet Nederland uit en kwamen bijna België niet door, wegens een enorme file die was ontstaan doordat het wegdek van de snelweg het begeven had en er spoed reparaties waren. Uiteindelijk kwamen ze pas in de avond aan op Theursot. Ze hadden wel een beetje lente meegenomen in de vorm van voorjaarsbloemen en een lekker zonnetje. Zo was de buitentemperatuur binnen een week van -11 naar +14 graden gegaan en konden we zowaar weer buiten eten.

Het weer was deze weken zeer wisselvallig: van een lekker voorjaarszonnetje, sneeuw, vorst tot enorme regenbuien en zware windstoten.

Lianda en Ayesha hebben het grootste gedeelte van de week geverfd en veelal waren dit deuren. Tussendoor werd er een stukje hardgelopen of gewandeld. Als ik het ’s middags binnen zat was en het was een beetje weer ging ik buiten struiken snoeien, dat was weer hard nodig en nu zit er nog geen blad aan de struiken. Dat werkt een stuk makkelijker.

’s Avonds werd er in de huisbioscoop een filmpje gekeken of een boek gelezen bij de kachel. We zouden op zondag weer naar huis gaan, maar mijn badkamer was nog niet zover af als ik wilde, dus ik besloot nog een paar dagen te blijven. Lianda en Ayesha moesten wel naar huis. Die zondagochtend stormde het enorm en de stukken zink waaide van het huis en ook de weerberichten waren slecht, toch gingen ze op pad en tot Brussel ging het goed, het waaide hard maar was te doen. In Brussel was de snelweg afgesloten wegens omgewaaide bomen. Dus weer met de nodige vertraging in België kwamen ze uiteindelijk uren later thuis dan dat de bedoeling was. Ik was intussen verder gegaan met de badkamer en het stuken van de eetkamer beneden.

Ook heb ik nog een middag op het dak gezeten om de stormschade te herstellen. Het viel gelukkig allemaal wel mee, maar in andere delen van Frankrijk zaten duizenden mensen zonder stroom en was er veel stormschade.

De badkamer heb ik bijna afgekregen alleen de waterleiding nog en dan kan hij in gebruik genomen gaan worden. Maar dat is voor de volgende keer want mijn tijd was ook op en met gelukkig heel wat beter weer reed ik terug naar Nederland.

Februari 2010 is a post from Theursot.